9 vragen aan Gerjon Gijsbers

9 Vragen aan is een nieuws item om kennis te maken met zowel bekende als onbekende Nijmegenaren. De ondervraagde stuurt deze vervolgens weer door aan de volgende, waarvan zij vinden dat die in de spotlights gezet moet worden. Vandaag stellen we  de 9 vragen aan Gerjon Gijsbers, cultuurliefhebber pur sang.

Wie vind je dat je bent?

Gerjon Gijsbers (1983) – Schrijver, boekhandelaar, magazijnmedewerker, entrepreneur, roepende in de woestijn, Griekse mythe, ontdekkingsreiziger, allround amateur avant la lettre, zelfbenoemd nachtburgemeester van Fonteinsnol – waar ik overigens nooit geweest ben – en last but not least liefhebber van lavandel, uiteraard in gedoseerde mate

Wat is de laatste plaat die je hebt opgezet?

Ik heb zojuist Slave Ambient van The War on Drugs onder de naald geslingerd, een plaat die mij in combinatie met een kop koffie en een peuk tijdelijk de gelukkigste mens ter wereld maakt.

Eerste wat je dacht vandaag?

Hetzelfde als wat de Grote Volksschrijver Gerard Reve iedere ochtend dacht bij zijn ontwaken: ‘Is dat gesodemieter nu nóg niet afgelopen?’

Vinyl, tape, cd of digitaal

Vinyl for president.

Wat is met jou en Nijmegen?

Ik was zeven jaar toen mijn ouders mij meenamen naar de Zomerfeesten. Ik was niet meer weg te rossen bij de Barbarossa-ruïne. ‘In deze stad ga ik later wonen,’ zei ik tegen mijn ouders. Dat deed ik toen.

Favoriete rif of roffel?

Talloze. De combinatie riff-roffel die de intro vormt van You got it (Keep it outta my face) van Mudhoney geeft nog steeds dezelfde energie als tien jaar geleden. De energie waarvan je zin krijgt om de stad in te duiken en etalageruiten aan diggelen te slaan met uit de grond gerukte verkeersborden. Niet uit agressie of ontevredenheid, maar puur voor de gein. Daarna natuurlijk hand in hand helpen met de wederopbouw. Ook de opening van Keep on shaking van Automatic Sam hoor ik graag. Je denkt: ‘Nu gaat er iets gebeuren,’ en vervolgens wordt die verwachting ook nog eens ingelost.

Muziekvraag, wat wil je graag nog eens meemaken?

Ik hoop op 29 december de EP-release van Geiser mee te maken tijdens Ramblin’ Rose in Doornroosje. Daarnaast zou ik graag eens rozijntjes eten met PJ Harvey, terwijl zij Engelse sagen en legenden in mijn oor fluistert.

Grootste muzikale miskoop?

Silver Session for Jason Knuth van Sonic Youth – een band die prachtige platen heeft afgeleverd – viel me een ietwat tegen. Beter had ik voor aankoop de hoesinformatie gelezen: ‘Silver Sessions were taken from an evening when SY had to do vocal overdubs for ‘A Thousand Leaves’ – the band upstairs was hammering out some funky metal overdrive and we couldn’t “sing” properly (?!) – we decided to fight fire with molten lava and turned every amp we owned on to 10+ and leaned as many guitars and basses we could plug in against them and they roared/HOWLED like airplanes burning over the pacific – we could only enter the playing room with hands pressed hard against our ears and even then it was physically stunning – we ran a sick outmoded beatbox through the P.A. and it blew out horrendous distorted pulsations.’
Gelukkig werd deze cd meegenomen bij een inbraak op mijn studentenkamer. Als de daders de andere ontvreemde cd’s en de fles whisky retourneren, krijgen ze de Silver Session van mij cadeau.

Heb je nog een verzoeknummer?

Ik zou het leuk vinden als Christianne Alvarado eens Ocean van The Velvet Underground voor mij zingt.

Gerjon: You got it !