9 vragen aan Myrna Eppings

9 Vragen aan is een nieuws item om kennis te maken met zowel bekende als onbekende Nijmegenaren. De ondervraagde stuurt deze vervolgens weer door aan de volgende, waarvan zij vinden dat die in de spotlights gezet moet worden. Vandaag stellen we  de 9 vragen aan Myrna Eppings!

 
Wie vind je dat je bent?

Myrna Eppings (1986) – Parttime Wintertuinstagiair, part-parttime boekenslaaf en part-part-parttime wereldverbeteraar. Dit alles uiteraard grof onderbetaald of compleet voor nop; gortzijdank is de voldoening oneindig groot. Mijn vrije tijd breng ik door met het sorteren van drop, het verzamelen van fietsbellen en het contacteren van onbekenden om hen te waarschuwen voor de naderende ondergang en/of hun loszittende schoenveters.

Wat is de laatste plaat die je hebt opgezet?

Tamer Animals van Other Lives. Een album dat ik slechts een week ken en reeds liefheb als ware het mijn langverloren broer, met in zijn jaszak de psychedelische jojo die hij me beloofde toen ik -17 was en hij op pad toog naar Woodstock om vervolgens nooit meer terug te keren, de hond.

Eerste wat je dacht vandaag?

Ik dacht dat het mooi was vandaag. Of nee, ik zag dat het mooi was. Dientengevolge dacht ik daarna niks meer.

Vinyl, tape, cd of digitaal

Vinyl + mp3’s; LP’s on the road is vragen om problemen. Verder ben ik een bijzonder groot mixed tape enthousiast, maar dit enthousiasme beoefen ik heden ten dage overwegend in stilte. Hoewel ik soms nog wel eens een stiekem gilletje slaak, wanneer ik het geluid van een omhoogspringende‘rec’-knop denk te horen.

Wat is met jou en Nijmegen?

Ik kom uit Middelburg en wilde ergens Algemene Cultuurwetenschappen studeren. Alle steden waar dat kon, waren minstens twee en een half uur rijden, zoals de meeste plaatsen vanuit Zeeland. In Nijmegen was ik voor die tijd nog nooit geweest en ik dacht geloof ik dat het zoiets als Wageningen was, waar ik ook nog nooit geweest was. De stad bleek mij echter te passen als ware het een lederen hadschoen met een fleecen binnenvoering, in bovendien precies de juiste maat.

Favoriete rif of roffel?

De roffel van ’99 Luftballoons’; zo corny vind je ze vandaag de dag nog maar heel zelden. Daarnaast ben ik een groot voorstander van de anti-riff. De riff die naar binnen klapt en er juist door zijn oorverdovende eufemistische karakter voor zorgt dat je weet dat er iets aan zit te komen. Wanneer zo’n riff vervolgens stagneert en strandt op de kliffen van de verwachting ben ik een tevreden luisteraar. Een dergelijk soort onbehagen is met name te vinden bij muzikantentuig als Vincent Gallo en onze eigenste Plastic Evolution.

Muziekvraag, wat wil je graag nog eens meemaken?

Het allerliefst zou ik toch wel een optreden van muzikaal geweldenaar Elliott Smith hebben bijgewoond. Maar ik teken ook voor Mark Lanegan in Paradiso eind februari. Ik hoop dan vooral op diep raspende uithalen en een sfeer als een brandende houtzagerij.

Grootste muzikale miskoop?

Geen enkele. Waarom zou je muziek aanschaffen die je niet aanstaat. Dan hebben we het uiteraard niet over de vele misdadige muzikale miskopen uit mijn jeugd, maar daar hebben we het dan ook niet over.

Heb je nog een verzoeknummer?

‘Lotus Europa’ van Spinvis: live, slechts begeleid door een metronoom. Het toeval wil echter dat ik al eens het ongelofelijke voorrecht heb gehad dit te mogen meemaken en het zou belachelijk ondankbaar zijn om dan nog meer te vragen. Dus dan zie ik mij gedwongen om hier ‘Rid of me’ van PJ Harvey te noemen. Graag één op één, in een donkere kamer met slechts één flikkerend peertje en dan totdat ik moet huilen.