Is het muzikaal live-jaar 2012 nu alweer ten einde?
In grote getale stromen we de zesde januari naar Doornroosje om cultband The Devil’s Blood te adoreren. Worshipping Satan’s ass, is more like it. De bloedserieuze rituelen van deze Nederlandse occult-rockers zijn zowel innemend als hilarisch. Muzikaal is het allemaal dik in orde tijdens de almaar voortvarende show, welke uit één, uiterst vlak, hoogtepunt lijkt te bestaan.
De veelbesproken presentatie wankelt tussen kunst en kitsch. Misschien is het ook wel erg lastig om een met como-zakken afgedekt podium en met (nep?)lichaamssappen overgoten bandleden en zangeres die meer dan de helft van het optreden geknield doorbrengt, op geloofwaardigheid in te schatten. De arme meid moet het toch wel hoog hebben zitten om de gewrichten zo te pijnigen, of heeft ze voor een zacht kussentje, natuurlijk in rood velours, gezorgd, om de aanbidding van het altaar aanvaardbaar te houden?
Van afstand, natuurlijk vanaf de bar, beschouwd, is The Devil’s Blood niet veel meer dan een licht curieus schouwspel. Misschien dat een liefhebber van horror en splatter hier dorst van krijgt, maar pakten Slipknot, Lordi en Gwar dit toch geiniger aan?
Alwaar zuurpruim alweer knorrend door de zaak begint te laveren tussen rookruimte, bar en band, wordt hij aangesproken door een goede vriend, welke hem met het heilige vuur in de ogen maant: “Co, ga es vooraan staan, dan begrijp je het wel”. Ik zal nogal niet gek zijn, om in de meur van zweet en bloed te gaan staan, dan nog liever de pislucht van het urinoir. Echter, om daar te geraken moet er toch via een gangetje langs het podium op geschuifeld worden.
De plee wordt pas bereikt wanneer The Devil’s Blood hun instrumentarium, voor deze avond, naast zich neerlegt. Eenmaal vooraan waant zelf de meest cynische klootzak zich in de hel. De hel waar het warm en goed toeven is, daar waar de zonde de zege is en de koffie altijd inktzwart wordt geserveerd. Wanneer je aan het bloed hebt mogen ruiken raak je zwaar hooked aan de donkere geest. Je gaat er in geloven en aanbidt haar. De duivel is een vrouw, dat moet. Je kust gewillig haar billen. Je wil de strijd aangaan met haar demonen. Je wil hen overmeesteren. Je wil háár liefhebben. Maar hier zijn zij jouw baas. The Devil’s Blood.
Deze uiterst vreemde band is misschien het beste wat Nederland Muziekland het laatste decennium heeft voortgebracht. De ietwat oubollige klanken en karikaturale presentatie sluiten als een nauw web om het concept. De vreemde combinatie past precies en is uiterst doeltreffend. Meemaken is geloven, en daar is niets aan gelogen.
Zij die er bij waren weten het. Jammer voor al die bandjes die de rest van 2012 nog een armetierige poging gaan wagen op de podia, overal en nergens. Het hoogtepunt kwam dit jaar al vroeg…
DISCUSSIER MET ONS MEE.GEEF HIERONDER JOUW REACTIE